Fırtına nihayet son buldu. Fakat ardında bıraktığı harabe karanlık bir uçurum. Güneş doğduğunda ve ay yükseldiğinde bir insan ölür, bir canavar doğar ve bir çift gri göz belirir. O gözler ki dehşet verir, korku salar, hayat damarından kan akıtr. Aras Dinçaslan’ınsa tek bir amacı vardır: Bu zalim gözlerin efendisi olmak ve hak ettiği taca ulaşmak. Peki tacı için yakılmadık toprak bırakmayan efendi, o tacı ne uğruna parçalara ayırmayı yeğlerdi? Güneşin ışıldadığı, kelebeklerin kanat çırptığı, kuşların en güzel ötüşlerini sergilediği fakat köşelerde sinsi gölgelerin dolaştığı bir hayale aldanan Elisa Yıldırım’ın ruhu artık Vera Nowak’a bağlıdır. Bir yabancının hayatında başrolü oynarken bilmediği şudur ki taç her zaman onun kalbinde saklıdır. Bir gün Çınar Aktunç o tacı parçaladığında Elisa’nın kalbinden geriye bir harabe bırakır. Fakat Çınar Aktunç, harabelerde çiçek büyütmeye alışıktır. “Yavruyken saldırdığın kurt, büyüyüp dişlerini bilediğinde seni parçalamaz mı sandın?”
Tanıtım Metni
