"Bizim birlikteliğimiz, zamanı durduracak kadar, efsunluydu."
"Bora..." dedim. "Efendim Nazlı," dedi. "Dört sene önce bugün... Kıbrıs saatiyle... Benim masama oturdun," dedim.
Saçlarımdan öptü. "Biraz sonra, hayatımın en büyük hatasını yapacağım yani..." dedi. Saçlarımı çektiği anı kastettiğini biliyordum. "Bazen, kadere teslim olmak yerine, keşke kalem benim elimde olsaydı diyorum." Dudaklarım buruk bir şekilde iki yana kıvrıldı. "Şöyle başlasa... 'Bir yaprak düşer Mart'ın birinde; güneş batar, her yer kapkaranlık olur. Ve bir yaprak düşer bambaşka bir Mart'ın birinde; karanlığın tam kalbine, yeniden güneş doğar.' Ve burada bitse..."
Sesinin tınısına cılız da olsa hüzün bulaşmıştı.
"Yalın ve epik."
