"Bombalarla uyanıyorduk çoğu sabah, intiharlarla selamlıyorduk güneşi, ölümlerle yapıyorduk kahvaltımızı, kan tadında çaylar içiyorduk seninle yemekhane sohbetlerinde ve biz sadece çocuktuk. Oyun çağında ölümle uyuyup ölümle uyanan çocuklardık."Farklı evlerin, aynı karanlığın çocukları Civan, Miran, Musa ve Naze… Aynı trajik kaderde buluşan bu dört ruh; oyun çağında ölümle tanışarak çocukluklarını karlı tepelerde toprağa gömerler. Ancak kaçış bir yanılsamadır; şiddetin ruhlarda açtığı yara, kilometrelerle iyileşmez. Katılaşmış bir suskunluk, benliği kemiren bir amansız firar, o ilk korku ve suçluluk duygusu… Dört ayrı beden, tek bir ağıt, bitmeyen kaderin yankısı…Seyfettin Araç; çocukları sistemin ve coğrafyanın çarklarında ezilen bu dört insanın birbirine dolanmış eksik kaderleri üzerinden kaçışın imkânsızlığını, baskının ruhsal anatomisini ve yasa dönüşen bir coğrafyanın izlerini işliyor.Unutulmuş Topraklar, hayatta kalıp yas tutmaya mahkûm edilenlerin katmanlı, sarsıcı bir anlatısı. Çünkü bazı hikâyeler unutulmaz, anlatacakları günü bekler.
