“Temmuz sıcağında kar yağar mı?” diye sorsalar, “ELBETTE” diyebilecek biri olarak seslendim sizlere, bu elinizdeki eserin naçizane satırlarında. Benim vuslatıma yalnızlık düşeli 31 yıl oldu. Bir 24 Temmuz akşamından bana kalan; beyaz bir gürültü, karanlık ve kan kokusu. Aylar sonra öğrendim bir de o geceden bana kalanın “yetimlik” olduğunu. İlk satırlarımı kaleme alırken hala hayatta ve tedavi sürecinde olduğu yalanı ile beni hayata bağladıkları içindi sana mektup yazmalarım. Neden cevap vermiyordu babam, diye çocuk aklımla ve benim babam beni bırakmaz inancıyla hiç sorgulamadan yazmaya devam ederken bir gün “baban o gün öldü” dediklerinde dilimden dökülen “Sen benim doğumuma, ben senin ölümüne yetişemedik” oldu sel gibi akan sessiz göz yaşlarımla…Mekânın cennet, makamın âli olsun canım babam!”Babam Sadık Ahmet Anısına…
