“Türünün en iyi örneklerinden... İçinde sadece masumiyet değil, o saf ve içten neşenin parıltısı var.” —GEORGE ORWELL On dokuzuncu yüzyıl Amerikan edebiyatının neşeli ve keskin gözlemci kalemlerinden John Habberton, insan doğasının en saf, en ele avuca sığmaz hâllerini anlatmaktaki ustalığıyla tanınır. Bir gazeteci titizliğiyle yakaladığı gündelik anları, içten bir mizah ve derin bir şefkatle harmanlayan yazar; yetişkinlerin kurallarla örülü dünyasını, çocukların sınırsız hayal gücü ve masumiyeti karşısında nazikçe sorgular. Habberton, her satırında bize büyümenin aslında unutmakla eşdeğer olduğunu anımsatan bir edebiyat mimarıdır. Helen’ın Bebekleri, bekâr ve düzen tutkunu bir dayının, kız kardeşinin iki küçük oğluyla baş başa kaldığı o unutulmaz, kaotik ve bir o kadar da büyülü on günü konu alır. Budge ve Toddie’nin bitmek bilmeyen enerjileri, haylazlıkları ve dünyayı algılama biçimleri; disiplinli bir hayatın duvarlarını birer birer yıkarak yerini çocuksu bir neşeye bırakır.
