Geleneksel perdenin sınırlarını aşıp yazılı kültüre adım atan Karagöz, bu kez modernleşen İstanbul’un ışıltılı ve tekinsiz labirenti Beyoğlu’nda karşımıza çıkıyor. Ali Sami’nin kaleme aldığı Karagöz Beyoğlu’nda, geleneksel bir figürü modern romanın imkânlarıyla yeniden kurarken onu yalnızca bir mizah öznesi değil, modernitenin cazibesi içinde arzulayan, sarsılan ve savrulan bir “insan” olarak sahneye çıkarıyor. II. Meşrutiyet’te şekillenen bu roman, dönemin eğlence dünyasını ve toplumsal kırılmalarını çarpıcı bir atmosferle sahneye taşıyor. Karagöz, ahlaki bir çözülüşe ve psikolojik bir savruluşa sürüklenirken Hacivat onu eski dünyasına bağlayan son denge unsuru olarak karşımıza çıkıyor. Karagöz Beyoğlu’nda, eski ile yeninin, masumiyet ile sefahatin çarpıştığı trajikomik bir atmosferde, gölge perdesinden matbuata hicret eden bir figürün modern edebiyattaki yeniden doğuşunu müjdelerken okuru İstanbul’un eğlence ve dönüşüm haritasında benzersiz bir keşfe çıkarıyor.
