Boğaz’ın tepelerindeki tek tük korular parlıyor, deniz düz mavi bir kadife gibi uzanıyordu. Başka milletlerin elinde olsa, bizim içinde yalnız sıkıntı duyduğumuz bu eğlencesiz, bu zevksiz, bu neşesiz İstanbul kim bilir nasıl bir dünya cenneti olurdu? Vaktiyle babalarımız bu güzelliklerden istifade etmişler, yemişler, içmişler, sevmişler, sevilmişler, zevk içinde, heyecan içinde hayatlarını geçirmişlerdi. Biz şimdi babalarımıza benzemedikten başka onların zevklerini ayıplamaya bile kalkıyorduk. O kadar bozulmuş, kabalaşmış, alıklaşmış, aptallaşmıştık. Efruz Bey, İkinci Meşrutiyet’in toplumsal ve siyasal atmosferini keskin bir mizah, güçlü bir ironi ve unutulmaz bir hiciv diliyle yansıtan, döneminin aykırı metinlerinden biri. Kendisini her dönemin kahramanı, fikir insanı ve öncüsü olarak göstermeye çalışan Efruz Bey’in serüveni gösterişe, fırsatçılığa ve sahte aydın tavırlarına yöneltilmiş evrensel bir eleştiriyi gözler önüne serer. Gerçekle hayal arasında sürekli kimlik değiştiren bu unutulmaz karakter aracılığıyla toplumun değişen değerlerini sorgulayan Ömer Seyfettin, Efruz Bey’e eşlik eden diğer öykülerde de okura dönemine dair özel panoramalar sunar.
