Marghanita Laski’nin bir “zaman yolculuğu” olarak kurguladığı bu novellası, 1953 yılında yayımlandığında gotik edebiyatın mücevherleri arasında yerini almıştı. Laski’nin bu yapıtında Victoria dönemi kadınının kendi yazgısını belirleme yolunda karşılaştığı kısıtlamalara dair güçlü mesajının yanı sıra atmosfer yaratma konusundaki ustalığı da dikkate değerdir. Ana karakteri Melanie, 1950’lerde Londra’da yaşayan, tüberküloz hastalığını atlatmış, evinde rahat bir nekahet dönemi geçiren, modern tıbbın bütün nimetlerinden yararlanan genç bir kadındır. Üzerine titreyen kocası ve kendisiyle yakından ilgilenen hemşiresiyle korunaklı ve rahat bir yaşam sürmektedir. Yataktan kalkabilecek kadar güçlendiğinde odasından çıkıp, bir antikacıdan satın aldığı Victoria döneminden kalma kanepeye uzanır ve uyuyakalır. Uyandığında kendini aynı kanepenin üzerinde, ancak Victoria döneminde bir hasta odasında, klostrofobik ve tiksindirici bir ortamda, yine tüberküloz hastası bir genç kadın olarak bulur. Kadınların kendi bedenleri ve gelecekleri konusunda söz hakkına sahip olmadığı Victoria döneminin kasvetli ve boğucu ortamına bu istemsiz zaman yolculuğu tam bir kâbusa dönüşür.
