Sınıfta yerinde duramıyorsa DEHB’dir, öfkeleniyorsa karşı gelme bozukluğu vardır, hüzünlüyse depresyondur... Çocuklarda hep bir sorun, hep bir bozukluk aramak zamanın modası. Teşhisler, reçeteler havada uçuşmadıkça kimse rahatlamıyor. Çocuk hariç. Çocuk ve ergen psikiyatristi Céline Lamy, on beş yıllık klinik tecrübesinin ardından basit bir soru sordu: Bu çocukların gerçekten bir “sorunu” mu var, yoksa onlar bozuk bir sistemin en günahsızları mı? Lamy’ye göre asıl tedavi edilmesi gereken, çocukları süpermarket ürünleri gibi tek tipleştiren bakış açısı. Çözüm önerisi de bununla alakalı: Çocukluğun permakültürü. Yani her çocuğun kendi toprağında, kendi hızında, kendisi olarak büyüyebildiği bir dünya.
