“Bir kaçış, bir mola, bir soluk... Her neyse adı, işte ona ihtiyacım vardı. Eylem zamanıydı. Eylem şifaydı. Evren eylemi severdi. Paranın, pulun canı cehenneme...” İşte, her şey böyle başladı. Genç, güzel, akıllı bir kadındı ama dinmeyen acıları, kapanmayan yaraları, başa çıkamadığı korkuları vardı. Hayatını karanlık bir tünel, çıkmaz bir sokak veya cehennemin dibi olarak tanımlıyordu. Sık sık yaşadığı panik atak krizleri, depresyon süreçleri ve giderek artan kaygıları yüzünden yorgundu. Psikiyatristinin önerisiyle verdiği mola hayatının dönüm noktası olacaktı. Doğanın mucizeler barındırdığını, yaşamınsa bir ceza değil ödül olduğunu anlayacaktı. Kalbinde hâlâ aşka yer vardı ve başka bir hayat mümkündü.
