Benim adım Mina. Karahindibaları, konserve tonbalığını, kitapları, ricotta peynirini, geceleri parlayan ateşböceklerini ama en çok da ejderhaları severim. Özellikle de ağızlarından çıkan görkemli alevleri… Ejderhalar kolay kolay yenilmez; onlar güçlüdür, korkusuzdur. Belki de bu yüzden kendimi biraz onlara benzetirim. Uzun bir süre çocuk hastanesinde tedavi gören, kanser hastası bir çocuğun, Mina’nın hikâyesi bu. Ama kesinlikle hüzünlü bir hikâye değil. Son derece ağır ve sarsıcı bir konuyu ele almasına rağmen, her sayfasında güçlü bir çocukluk duygusu hissedilen bu kitapta Mina, deneyimlerini sade, dokunaklı ve zaman zaman mizahi bir dille anlatıyor. Yaşadığı “büyük” şeylerin yanı sıra hâlâ bir çocuk olduğunu, kitabın son sayfasına kadar hissettiriyor. Metinde, tıpkı konuşurken bir anda dikkati dağılıp konudan uzaklaşan bir çocuk gibi, yazar da zaman zaman başka bir oyuna geçiyor. Bu kurgunun içinden Mina, yan odada tedavi gören arkadaşı Lorenzo ile birlikte, çocukluğunu hiç kaybetmeden, hayal gücünden beslenerek ve güçlenerek geçiyor.
