Söyle o zaman.Altın Kılıç’ın kudreti bıraksın peşimiGeçidin güveni kırsın elimiAsırlardır hapsolduk karanlığaKıymet bilmez insan ders vermek gerekKara günün esintisi, bir fısıltının işitildiği topraklarda acıların güç verdiği bir musibet gözyaşı dökenlerden beslenmektedir. Karanlıkta acı çekenler kurtarılmak için Büyücü Venkar’a yalvarırlar. Geride kalmış kederli günlerden kurtuluş yokken karanlıkta acı çekenlerin sesini işiten yoktur. Koruyucu Belen kadim alevden izler taşıyan bir elin merhametine sığınır. Hapsolmuşlar kadim göğün ay ışığında kederinden boğulurken Karanlıkta Gezinen her kimse gün ışığında kederle yıkanmış toprakların geleceğini kurtarmak adına yok edilmelidir.Bitmek bilmeyen bir acı nasıl son bulur?“Karanlık gönüllere çökse bile bir koruyucu vardı; adı yollara yazılmış.”
