Tapu sicilinde "beyanlar" kurumu, Türk eşya hukukunda uzun yıllar boyunca tescil ve şerh kurumlarının gölgesinde kalmış, çoğu zaman teknik ve ikincil bir kayıt alanı olarak değerlendirilmiştir. Oysa uygulamada beyanlar hanesine yapılan kayıtlar; taşınmazın hukukî durumunu, tasarruf rejimini ve üçüncü kişilerin işlem güvenliğini doğrudan etkileyen sonuçlar doğurmakta, kimi hâllerde aynî hakların kullanımı ve sınırlandırılması üzerinde belirleyici rol oynamaktadır.
Doçentlik takdim tezi olarak hazırlanan bu eser, tapu sicilinde beyanları ilk kez müstakil ve sistematik bir inceleme konusu hâline getirerek, beyan türlerini normatif temelleri ve hukukî sonuçları bakımından kapsamlı biçimde ele almaktadır. Türk Medenî Kanunu başta olmak üzere Kat Mülkiyeti Kanunu, Kadastro Kanunu ve çeşitli özel kanunlarda öngörülen beyan türleri tasnif edilmekte, her bir beyanın sicil sistematiği içindeki konumu, üçüncü kişiler bakımından doğurduğu etkiler ve tasarruf yetkisine yansımaları ayrıntılı biçimde incelenmektedir.
Çalışma, kanun koyucunun "beyan" kavramını yeknesak bir içerikle kullanmadığını, bazı beyanların açıklayıcı nitelikte kalırken, bazılarının fiilen tasarruf rejimini sınırlayan sonuçlar doğurduğunu ortaya koymaktadır. Bu çerçevede eser, beyan türlerinin tek tip bir hukukî rejime tabi tutulamayacağını ve her birinin dayandığı normatif bağlam içinde değerlendirilmesi gerektiğini temellendirmektedir. Yüksek yargı içtihatları ışığında incelemeler, çalışmayı salt teorik bir tasnif denemesi olmaktan çıkarmakta, uygulamada karşılığı bulunan sistematik ve referans niteliğinde bir kaynak hâline getirmektedir.
Bu yönüyle eser, tapu sicilinin aleniyet ve güven fonksiyonlarının doğru anlaşılmasına katkı sunan beyanlar hanesinin hukukî konumunu açıklığa kavuşturan kapsamlı bir başvuru çalışmasıdır.
