MEŞHURLAR, GÖRÜNÜŞ ALDATICIDIR ve TİYATROCU’yu bir araya getiren “Oyunlar II”de, insanın kendisi hakkında kurduğu yanılsamaları, sanat dünyasının kibir ve ikiyüzlülüğünü, başarı, şöhret ve deha mitlerini acımasız bir mizahla sorgular Thomas Bernhard. Kahkaha ile trajedinin, abartı ile hakikatin iç içe geçtiği bu metinlerde, insanın kendine ve başkalarına anlattığı hikâyelerin ardındaki kırılgan gerçek yavaş yavaş görünür hale gelir. “Bakın bütün şu yeteneklere / şu üstün yeteneklere / şu hiç eşi görülmemiş üstün yeteneklere / hepsi çarçur oldu / on yıl önce ortaya çıkanlar / Sebat yok /ekonomi yok / meslek aşkı yok” Anlatılarında aşina olduğumuz Bernhard’a özgü yazınsal öfke ve alaycılık, bu üç oyunda da yüksek sesle konuşmaya devam eder.
