Sözlerim, ruhun harabelerinde kaleme alındı. Dökülen her harf, içimde bir yıkıntıdan kurtulmaya çalışan bir sesten ibaret. Kimi zaman bir sızı, kimi zaman nefes almışlığın şaşkınlığı.. Ama hepsinden önce, bir “yine de”nin ince direnişi.Sözlerimin bir makama takdim edilecek incelikte olmadığını biliyorum... Kırık testiden damlayan su gibi.. çamurlu, hesapsız, yorgun. Ama Rabbimi de biliyorum.. Onun rahmetinin enginliğini de.. onun içindir arz-u halim.. Bu satırlarda, kehften yükselen iniltilerim var. Kırık dökük bir dille biliyorum. Ne vezin derdindeydim ne kafiye. Bazen bir âyetin eteğine tutundum, bazen bir çocuk duasının sadeliğine sığındım. Bazen de hiçbir şey demeden, sadece susarak dedim..
