"Dünya gurbetinde içimizdeki evi arıyoruz."
Hiç bu kadar hızlı yaşamamıştık ve hiç bu kadar yorulmamıştık. Günler dolu, takvimler taşıyor ve içimizde garip bir boşluk var. Sürekli bağlantıdayız, giderek yalnızız. Her şeye yetişiyoruz, bir tek kendimize yetişemiyoruz.
Kemal Sayar bu kitapta, hız çağının insanına eski ama unutulmuş bir imkanı hatırlatıyor: durmak. Durup düşünmeyi öneriyor. Görüşme odasında dinlediği hikayelerden Yunus'un ilahilerine, modern düşünceden kadim hikmete uzanan bir yolculukla dikkatin, hayretin, bağ kurmanın ve kederlenebilmenin imkanlarını araştırıyor. Bitmeyen yapılacaklar listelerinin, beğeni sayaçlarının, kusursuzluk yarışının ortasında usulca soruyor: Asıl hayat hep ileride mi yoksa sabah ışığının mutfak masasına düştüğü şu anda mı?
Durmak Cesareti bir yavaşlama kılavuzundan fazlası; dünyaya yeniden yerleşmeye, kaybettiğimiz evi içimizde bulmaya bir davet. Çünkü geç kalmadık, sadece yanlış saate bakıyorduk.
