Çalışma masasındaki kâğıdın üzerinde kendi el yazısıyla iki kelime duruyordu: "Dert büyüktür." Üstad Sezai Karakoç, ömrünün son dönemlerinde de aynı mesele üzerine düşünüyordu. Şiirini besleyen, düşüncesine yön veren, hayatının en küçük ayrıntısına kadar taşıdığı o mesele üzerine... Bu kitap, onun dünyasına hem eserlerinden hem de Diriliş yazıhanesinin kapısından giriyor. Bir yanda Yitik Cennet'in ve Hızırla Kırk Saat’in açtığı ufuk, geleneği bugüne taşıyan bir sanat anlayışı ve diriliş düşüncesi var. Diğer yanda ziyaretçilerini birkaç masa ve sandalyenin bulunduğu sade bir odada ağırlayan, dostlarının sıkıntılarını unutmayan, sohbetiyle olduğu kadar tavrıyla da öğreten Sezai Karakoç. Okumalarla hatıraların iç içe geçtiği bu sayfalarda, yazdıklarıyla yaşadıkları birbirini aydınlatan bir insanın portresi beliriyor. Onu yakından tanımış bir kalemin tanıklığı, bizi şiirinin ve fikrinin ardındaki ahlaka, inceliğe ve sorumluluk duygusuna yaklaştırıyor. Üstad, Sezai Karakoç’tan ne öğrendiğimizi ve onun bize bıraktığı düşünce mirasıyla ne yapacağımızı yeniden sormaya çağırıyor.
