Yusuf ağaçları çok severdi. En sevdiği yer de köyünün arkasındaki dağlarda uzanan ormandı. Ama bir gün o yemyeşil orman küle döndü. Yusuf, arkadaşları ve öğretmeni, yanan ormanı yeniden yeşertmek için fidan dikmeye başladılar. Toprakla buluşturdukları her fidan umutlarını da büyütüyordu. Bu yüzden buldukları yaralı leyleğe Umut adını verdiler. Bir gün fidan dikmeye gittiklerinde çiğdemlerin açtığını gördüler. Öğretmenleri, eskiden baharın gelişiyle kutlanan Çiğdem Günü’nü anlattı. Unutulmuş bu gelenek, Yusuf’un aklına bir fikir getirdi. Acaba tek bir çocuğun hayali, koca bir ormana umut olabilecek miydi?
