Bauman, düşünsel çabalarıyla beşeri bilimleri birbirinden keskin çizgilerle ayıran sınırları alaşağı eden biri. Adeta tüm bilimlere ve disiplinlere kuşatıcı bir yerden bakan bir Rönesans insanı. Düşüncelerini takip ederken siyasi, teorik ve kişisel konular birbiri içine geçiyor çoğunlukla. Bir yandan sevme kabiliyetimizi neden yitirdiğimizi sorgularken diğer yandan en ağır siyasi ve sosyolojik konulara dalıyor. Ancak ilgilendiği her konunun kişisel ve toplumsal yanlarını aynı kapsamlı bakışla ele alıyor. Bauman’ı okurları için değerli kılan en önemli şeyse her zaman dünyayı ve kendilerini farklı açılardan görme şansı sunması. Bu kitaptaki sohbetlerde olduğu gibi yabancı olanı bilindik, bilindik olanı da yabancılaştırarak yapıyor bunu. Zira sosyolojinin en temel görevi de bu ona göre. Bu görev ancak tüm insanlığa bütüncül bir yerden bakan ve kendi özel disiplininin ötesine uzanıp felsefeye, psikolojiye, antropolojiye, sanata, tarihe ve edebiyata bakan biri tarafından ele alınabilir. Zygmunt Bauman da böyle biri ve adeta bir ressam. Resimlerini geniş bir tuval üzerinde geniş fırça darbeleriyle çiziyor. Elinizdeki kitapta Bauman bu görevi samimi bir sohbetle yapıyor. Aşk, cinsiyet, din ve tarih gibi çok geniş bir alandaki fikirlerini en insani sesiyle aktarıyor. Bauman okurları ve onunla yeni tanışacak herkes için müthiş bir hazine. Umarız ölümünden önce Bauman’la yapılan bu son sohbetler okur tarafından benimsenir ve başka yerlerde, başka insanlarla birlikte devam ettirilir.
