Yazar, Yunan ve Roma toplumlarını birlikte inceleyerek bu iki uygarlığın aynı kökten gelen, benzer kurumlar ve yönetim anlayışları geliştirmiş halklar olduğunu savunur. Ancak modern insanların en büyük hatasının, Antik Çağ’ı kendi çağlarının ölçütleriyle değerlendirmek olduğunu belirtir. Ona göre Yunan ve Roma toplumları bugünkü dünyadan bütünüyle farklıdır; bu yüzden onların özgürlük, devlet ve toplum anlayışları modern kavramlarla açıklanamaz. Metin, toplumların yalnızca güç veya tesadüf sonucu değil, insan zihninin ve düşünce biçimlerinin değişmesiyle dönüştüğünü ileri sürer. Antik kurumların temelinde dinî inançların bulunduğu vurgulanır. Aile yapısı, mülkiyet, miras, siyasi düzen ve şehir devleti gibi kurumlar, eski dinî anlayışlardan doğmuştur. Bu inançlar değiştikçe hukuk, siyaset ve toplum yapısı da dönüşmüş; böylece tarih boyunca büyük toplumsal devrimler ortaya çıkmıştır. Yazar ayrıca, Antik Çağ’ın kökenlerini anlayabilmek için çok eski dönemlerin inançlarını, ritüellerini, dillerini ve geleneklerini incelemek gerektiğini söyler. Eski kutsal metinler kaybolmuş olsa bile, dilde yaşayan kelimeler, törenler ve gelenekler geçmiş çağların düşüncelerini taşımaya devam eder. Bu nedenle Yunan ve Roma dünyasını anlamanın yolu, onların bıraktığı kültürel ve dinî izleri dikkatle çözümlemekten geçer.
