“Gece, her şeyi örtse de yoksulluğun üstünü örtemiyordu. Kat kat giydirdi annesi, kat kar örtündüler. Annesine sarıldı, sırtı üşüdü. Annesi, onun ayaklarını kendi ayaklarının arasına alınca ısındı ancak Mehmet. Annesinin yumuşak göğsünde soluğu sakinleşti. O gece doğru dürüst uyuyamadı, annesinin de uyuma numarasını yutmadı. Kapalı gözlerinin ardında o korkunç çemberden başka hiçbir görüntü yoktu. ‘Annemin kurabiyeleri, annemin…’ ses, sabaha kadar kulaklarında çın çın öttü.”Türk yazının özgün ve üretken sesi Zekiye Yüksel’den Türkiye’de yabancı olmak, kadın olmak, işçi olmak ve sokak hayvanı olmakla, yani “öteki” olmakla ilgili gerçekçi, sıcacık öyküler… Her şeye karşın umudunu ve yaşam sevincini koruyan insanlar, direnmeye kararlı yürekler ve yaşam hakkının her canlı için kutsal olduğunu savunan bireyler…
